Edmund Kruppik (ur. 8 sierpnia 1890 w Skrzetuszu, zm. 30 września 1944 w Groß-Rosen) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Weroniki z domu Surma. Absolwent gimnazjum w Rogoźnie. Po zdaniu matury pracował w rolnictwie.
1 października 1913 został powołany do armii cesarstwa niemieckiego. Służbę odbywał w 41 pułku artylerii polowej w Głogowie. Wraz z pułkiem wyruszył na I wojnę światową. W trakcie konfliktu został mianowany podporucznikiem, dowodził baterią. Był czterokrotnie ranny.
Po wyleczeniu z ran wstąpił do wojsk powstańczych w Poznaniu. Brał udział w formowaniu 2 pułku artylerii polowej wielkopolskiej. Objął dowództwo 7 baterii. 13 kwietnia 1919 został awansowany do stopnia porucznika. Brał udział w walkach na Froncie Wielkopolskim. 30 stycznia 1920 na czele 3 baterii 17 pułku artylerii polowej wyruszył na Front Litewsko-Białoruski wojny polsko-bolszewickiej. 8 lipca 1920 w trakcie walk pod Puzyrami, wyniósł śmiertelnie rannego księdza Skorupkę spod ognia nieprzyjaciela. 16 lipca 1920 pod Gieranonami wraz ze swoją baterią, otoczoną z trzech stron przez bolszewików, prowadząc ostrzał do ostatniego pocisku, umożliwił odwrót XXXIII i XXXIV Brygady Piechoty. Za te czyny został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.