Józef Fink (ur. 23 października 1897 w Bachorzy, zm. 23 marca 1967 w Lubartowie) – polski ogrodnik, kawaler Orderu Virtuti Militari, starszy sierżant Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w 23 października 1897 w majątku Bachorza, w rodzinie Piotra i Michaliny z Maliszewskich. Absolwent szkoły ludowej w Sokołowie. W młodości pracował u ojca jako ogrodnik.
16 czerwca 1916 wstąpił do Legionów Polskich i otrzymał przydział do 2. kompanii 1 pułku piechoty. W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W składzie 10. kompanii 7 pułku piechoty Legionów walczył na froncie polsko-bolszewickim. W międzyczasie awansował do stopnia starszego sierżanta. W 1920 mianowany dowódcą I plutonu. Podczas ataku na Włodawę, na czele swojego oddziału brawurowym atakiem zlikwidował silny punkt oporu przeciwnika. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 20 lipca 1921 został zdemobilizowany. Mieszkał i pracował w Lubartowie. Wziął udział w kampanii wrześniowej. Zmarł w Lubartowie, pochowany na miejscowym cmentarzu.
Był żonaty z Teofilą Jezior, miał dzieci: Annę (ur.