Kolorystyka Początkowo korpusy Alfy K2 malowane były (podobnie jak Alfy II i Gammy II) farbą młotkową, miały bakelitowe czarne pokrywy i czarne obudowy przełącznika. Wymagane było stosowanie innego rodzaju węża ssącego – mocowanego za pomocą połączenia gwintowanego.
Od roku 1966/1967 zaprzestano malowania korpusów farbą młotkową i produkcji pokryw bakelitowych. Korpusy były najczęściej szarawe lub lekko zielono-niebieskie, a pokrywy i obudowy przełączników – białe. Bakelit zastąpiono nowocześniejszym rodzajem tworzywa sztucznego, a wąż ssący był znów mocowany „na wcisk”.
Alfa K2-L Zasadniczym dyskomfortem przy eksploatacji podstawowej wersji typu A7 był brak możliwości zastosowania worka (filtra) papierowego, dlatego też pod koniec lat sześćdziesiątych, po dziesięciu latach od rozpoczęcia produkcji, postanowiono zmodernizować konstrukcję Alfy K2. Zastosowano wówczas worki materiałowe z dodatkową osłonką umożliwiającą zakładanie worków papierowych.