Międzynarodowe mistrzostwa Polski w tenisie – organizowane w latach 1931–1985 coroczne zawody tenisowe, których celem było wyłonienie międzynarodowych mistrzów Polski w konkurencjach gry pojedynczej i podwójnej mężczyzn oraz kobiet, a podczas niektórych edycji także w grze mieszanej.
Historia Rozgrywki zostały po raz pierwszy zorganizowane w 1931 roku, a więc dziesięć lat po przeprowadzeniu pierwszych mistrzostw kraju dla tenisistów polskich. W rozgrywkach o międzynarodowe mistrzostwo, w odróżnieniu od mistrzostw narodowych, uczestniczyć mogli zawodnicy zagraniczni.
Druga edycja narodowych mistrzostw Polski, organizowanych w 1922 roku w Łodzi, odbyła się równolegle lub wkrótce po rozgrywkach o mistrzostwo tego miasta, a w związku z tym nie jest pewne, które konkurencje należy uznawać za właściwe mistrzostwa kraju. W turnieju brali udział tenisiści bez polskiego obywatelstwa, co budzi wątpliwości, czy nie powinno się go zaliczać do międzynarodowych mistrzostw Polski. „Przegląd Sportowy” uznawał singla i debla mężczyzn oraz singla kobiet za „międzynarodowy turniej tenisowy o mistrzostwo Polski”, natomiast Polski Związek Lawn Tenisowy uchwałą z 1925 uznał jedynie obie konkurencje gry pojedynczej za oficjalne mistrzostwa kraju.