W okresie panowania Stefana Batorego stateczna implementacja unii monetarnej w konsekwencji unii politycznej Polski i Litwy uczyniła ze złotego polskiego pieniądz używany na ogromnej przestrzeni. Dzięki stosunkowo taniej w Rzeczypospolitej produkcji monet średnich i drobnych, rozprzestrzeniały się one za granicę – do Turcji, Moskwy, Węgier, Czech i Rzeszy – rozszerzając zasięg polskiego pieniądza daleko poza granice wpływów politycznych I Rzeczypospolitej. Sprzężenie polskiego systemu z cesarskim wprowadzone w 1580 r. ułatwiło ekspansję, podobnie jak rola Gdańska jako głównego partnera handlowego Amsterdamu. Brak monopolu na handel kruszcami, dławiącego wówczas mennictwo wielu krajów, dostęp wielu dostawców do mennic, dobra jakość techniczna polskich monet, wyróżniająca się wśród europejskiej monety średniej estetyka, były też czynnikami sprzyjającymi ekspansji polskiego pieniądza. Złoty „gdańskiej waluty”, czyli po prostu złoty polski stał się jedną z siedmiu głównych walut europejskich, a „nowe polskie dudki”, czyli trojaki bite od 1580 r., uważnie były badane przez dwór wiedeński.