Monety okresu panowania Stefana Batorego były w zasadzie pełnowartościowe. W celu sfinansowania produkcji i osiągnięcia przez skarb królewski pewnego zysku, dopuszczono się niewielkiego odstępstwa – pokrycie wynosiło nie 100 a 96%. Na znaki pieniężne bez pokrycia ordynacja Stefanowska nie zezwalała. Pod tym względem był to jedyny monetarny akt prawny wydany kiedykolwiek w I Rzeczypospolitej. Wiele monet otrzymało jednak większą domieszkę miedzi niż poprzednio – stało się to z powodów praktycznych. Chodziło o to, aby pieniądze Rzeczypospolitej były odpowiednio większe i cięższe, w przeciwnym razie grosz miałby masę 0,65 grama, a denar 0,03 grama.
O jakości monet wprowadzonych przez ordynację Stefanowską z 5 stycznia 1580 r. świadczy fakt, że pod koniec XVI w. trojaki koronne, litewskie i ryskie stały się bardzo popularnymi środkami pieniężnymi w handlu na Bałkanach i całym tureckim Wschodzie.
W szczegółach system monetarny I Rzeczypospolitej ukształtowany po wprowadzeniu ordynacji Stefanowskiej z 5 stycznia 1580 r.