Kacper Miaskowski, również Kasper Miaskowski, niem. Kaspar von Miaskowski (ur. 11 stycznia 1771 w Jabłkowie, zm. w 1813 lub później) – pułkownik Wojska Polskiego, w czasie wojny z Rosją (1812) dowódca 15 pułku piechoty; odznaczony krzyżem kawalerskim orderu Virtuti Militari oraz Legią Honorową.
Pochodzenie Pochodził ze szlacheckiej rodziny herbu Bończa. Był synem Ignacego (zm. 1773), posesjonata w powiatach pyzdrskim i gnieźnieńskim i Magdaleny z Czachórskich. Jego dziadkami ojczystymi byli Kasper Miaskowski, rotmistrz królewski piastujący urzędy ziemskie w ziemi poznańskiej, oraz Jadwiga z domu Bnińska (pierwsza żona), sędzianka nakielska. Przyrodnimi braćmi jego ojca (ich matką była Joanna Malczewska) byli m.in. Franciszek Salezy Miaskowski i Józef Miaskowski. Po śmierci ojca opiekę nad niepełnoletnim Kacprem sprawowali sędzia ziemski poznański Łukasz Bniński i stryj Józef, wówczas proboszcz katedralny poznański.