Po bitwie pod Winkowem (Tarutino, 18 października 1812) dowództwo 15 pp objął mjr Maciej Rybiński (późniejszy ostatni naczelny wódz powstania listopadowego), a później płk Maciej Straszewski.
Nie wiadomo, z jakich przyczyn Miaskowski oddał dowództwo pułku. Niemniej, wraz wycofującą się napoleońską Wielką Armią dotarł do Wilna, gdzie 10 grudnia 1812 dostał się do rosyjskiej niewoli. Za udział w kampanii rosyjskiej odznaczony został francuską Legią Honorową.
Dalsze jego losy nie są znane. Zmarł prawdopodobnie w 1813 lub późniejNiektóre niemiecko- i anglojęzyczne internetowe serwisy genealogiczne jako datę śmierci podają rok 1820 – np. genealogy.richardremme.com, royal-genealogy.com.W wydanej w 1881 roku publikacji „Xięga pamiątkowa w 50-letnią rocznicę Powstania 1830 roku”, zawierającej – zgodnie z podtytułem – spis imienny oficerów, podoficerów i żołnierzy armii polskiej odznaczonych Krzyżem Virtuti Militari, wśród oficerów „nieobjętych ostatnią organizacyą wojska lub dymisjonowanych” wymieniony jest Kasper Miaskowski, „pułkownik z pułku 15go piechoty, wojsk polskich xiestwa warszawskiego” (s.