Po powrocie do Polski Błękitnej Armii, został instruktorem w szkołach w Modlinie i Rembertowie, a następnie został zdemobilizowany. Latem 1920 jako ochotnik wstąpił do ochotniczego batalionu w Poznaniu i wysłany na front, gdzie został wcielony do 65 pułku piechoty. Od 16 września 1920 był adiutantem II batalionu i walczył na froncie polsko-bolszewickim. 18 września został ranny pod Kobryniem. 15 października na czele niedużego patrolu utorował odwrót swojej jednostce pod wsią Werkały. Za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i mianowany na stopień podporucznika. 15 stycznia 1921, po zwolnieniu z wojska, rozpoczął pracę w administracji państwowej. Od października 1932 pełnił obowiązki kierownika oddziału w Wydziale Rachunkowo-Kasowym Izby Skarbowej w Poznaniu. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział w rezerwie do 57 pułku piechoty. Na stopień porucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 72. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Po II wojnie światowej pracował w poznańskim banku. Zmarł w Poznaniu i tam, na górczyńskim cmentarzu, został pochowany.
Był żonaty, miał córkę Krystynę Marię (ur.