napisano:
a wiadomo na przykład, że o odnowienie średniowiecznego przywileju menniczego postarał się u Stefana Batorego dziedzic Łobżenicy, Jan Erazm Krotoski.
Spośród miast dysponujących przywilejem menniczym wyróżniała się przede wszystkim Ryga, która wybiła w dwóch ostatnich dekadach XVI w. 63% wszystkich szelągów i 22% wszystkich trojaków Rzeczypospolitej. To właśnie jest prawdopodobny powód, dla którego na Litwie nie powstała inna, poza wileńską, mennica. Gdańsk specjalizował się w denarach i dukatach, a miejska mennica we Wschowie – w denarach.
Mimo że oficjalnie obowiązywała ordynacja Stefanowska z 1580 r.(sejm jej nie uchylił), to już w 1592 r. dokonano niewielkiej obniżki standardu, z powodu spadku kursu monet poniżej ceny srebra. Prawdopodobnie ta obniżka oraz wyższy kurs trojaków zagranicą napędzały mennice krajowe i zagranicznych naśladowców, zwłaszcza na Węgrzech i na Bałkanach.