Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji i został dowódcą I dywizjonu w 1 pułku artylerii ciężkiej. Walczył na Linii Maginota, w bitwie w rejonie Dieuze, o utrzymanie kanału Marna–Ren, w bitwach pod Baccarat i Saint-Die. 22 czerwca 1940 dostał się do niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w Oflagu XVII A Edelbach. 25 września 1940 został przeniesiony do Oflagu XXI, a 27 maja 1942 do Oflagu II D Gross-Born. Zmarł 11 lutego 1944. Akt zgonu wystawił urząd miasta Berlina. Został mianowany na stopień podpułkownika.
Juliusz Gromczakiewicz był żonaty z Olgą z Wieczorkowskich, z którą miał córkę Ewę (ur. 1916).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 565 – 22 lutego 1921 Krzyż Walecznych „za czyny męstwa i odwagi wykazane w bojach toczonych w latach 1918-1921” Krzyż Walecznych czterokrotnie „za czyny męstwa i odwagi wykazane w wojnie rozpoczętej 1 września 1939 roku” Złoty Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi w służbie wojskowej” francuski Krzyż Wojenny Srebrny Medal Waleczności 2 klasy Krzyż Wojskowy Karola
Uwagi
Przypisy
Bibliografia