Poznańskiego pułku piechoty (1. Pułku Strzel. Wlkp.)", (CAW I 320.55.76), mps, b.d., s. 42. Wraz z pułkiem 8 października 1919 roku wyjechał na front litewsko-białoruski, skąd rozkazem Departamentu Sanitarnego z dniem 6 listopada 1919 roku przydzielono go do I pułku rezerwowego (późn. 155 pułk piechoty)Rozkaz dzienny nr 195 1. Dywizji Strzelców Wielkopolskich z 10.11.1919, (CAW I 313.14/2). Następnie służył w 159 pułku piechoty.
W 1922 został przeniesiony do rezerwy. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział w rezerwie do Kadry Zapasowej 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu.
W 1933 był wiceprezesem Poznańsko-Pomorskiej Izby Lekarskiej.
23 sierpnia 1939 został zmobilizowany i skierowany do Warszawy, gdzie organizował szpital polowy. Ewakuowany na wschód, dostał się po 17 września 1939 do niewoli radzieckiej. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod poz.