W czasie II wojny światowej został lekarzem wojskowym (służył od 1943 do 1945). Po zdemobilizowaniu podjął pracę w szkole medycznej na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa w Baltimore, gdzie zainicjował badania nad metabolizmem serca, interesował się także przepływem krwi w sercu. To tam zbudował pierwsze laboratorium cewnikowania, diagnozujące wrodzone wady serca. Wraz z Helen Taussig najbardziej znany jest z opisania w 1949 sinicznej wady wrodzonej serca, znanej jako anomalia Taussig-Binga, chociaż jego stosunki zawodowe z Taussig były napięte i przez konflikt z nią odszedł później ze szpitala. W 1951, w czasie jednego z eksperymentów, przypadkowo umieścił cewnik w zatoce wieńcowej, odkrywając, że próbki krwi z tego naczynia mogą być użyteczne w badaniu metabolizmu miokardialnego i skuteczności leczenia.