Pogańscy Celtowie darzyli wielkim szacunkiem druidów – kapłanów zajmujących się składaniem bogom ofiar, leczeniem, a także nauczaniem. Nie stronili oni od twórczości literackiej, jednakże pod tym względem prym wiedli filidowie (irl. fili – wieszcz), łączący dar natchnienia z gruntownym wykształceniemB. Bednarek, Epos europejski, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2001, s. 129.. To dzięki nim staroirlandzka epika zawdzięcza swoją postać.
W staroirlandzkich eposach proza splata się z wierszem, w którym są ujmowane głównie patetyczne dialogi bohaterów. Według niektórych badaczy taka forma świadczy o archaiczności kultury celtyckiej i o jej związkach z indoeuropejskim dziedzictwem, w której najdawniejszą formą narracyjną była opowieść prozaiczna z wierszowanymi dialogami.
Cechy gatunkowe Do cech gatunkowych zaliczamy: heroiczną przeszłość patetyczne i wierszowane dialogi bohaterów epos ukazuje dzieje życia legendarnych herosów zazwyczaj występuje motyw walki ojca z synem lub innych zmagań herosa
Do eposów celtyckich zaliczamy: cykl ulsterski cykl feniański (Finna)
Przykłady Beowulf, VIII wiek Słowo o wyprawie Igora, XII wiek Pieśń o Rolandzie, XI wiek Pieśń o Nibelungach, XIII wiek
Zobacz też Epos Epos narodowy Epos rycerski Mitologia irlandzka
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Literatura irlandzka