Kraj Urianchajski (, potocznie Urianchaj) – protektorat Imperium Rosyjskiego, istniejący od 17 kwietnia 1914 do 14 sierpnia 1921 roku na terenach dzisiejszej Tuwy.

Administracja Formalnie protektoratem zarządzał Ambyn-Nojon, lecz faktyczne sprawowanie władzy należało do rosyjskiego komisarza terytorium Urianchaju oraz urzędnika departamentu przesiedleń, który był odpowiedzialny za imigrację rosyjskich osadników.

Administracyjnie Kraj Urianchajski został podzielony na 7 kożuunów: Biejse-choszun Daa-choszun Maady Ojunnarskij Sałczakskij Todżyński Czoodu.

W 1914 roku rozpoczęto budowę stolicy Urianchaju, która została ustanowiona w Biełocarsku.

Demografia Liczba ludności w 1914 roku wynosiła 73 tys. osób. W 1917 roku w Urianchaju żyło 12 tysięcy Rosjan.

Historia Do 1912 roku obszar ten nazywał się Tannu Urianchaj i znajdował się pod panowaniem chińskiej dynastii Qing. Po rewolucji Xinhai Tuwa się odłączyła od Chin, jako część Mongolii, która wtedy zyskała niepodległość.

W latach 1912–1913 książęta tuwińscy kilkakrotnie apelowali do cara Mikołaja II Romanowa o przyjęcie Tuwy w skład Rosji jako protektoratu.