Z owoców dzbaniwa kalebasowego, cechujących się silnie zdrewniałą owocnią, wykonywane są naczynia, miski, czerpaki, marakasy. Młode owoce są piklowane. Jadalne są także nasiona, choć opisywane jako niezbyt smaczne. W Nikaragui sporządza się z nich napój zwany semilla de jicaro. Miąższ owoców wykorzystywany jest w lecznictwie. Jako drzewo o niewielkich rozmiarach, przy tym odporne na suszę i zanieczyszczenia powietrza jest często sadzone w zadrzewieniach przydrożnych i w miastach.
Nazwa naukowa rodzaju upamiętnia włoskiego lekarza i przyrodnika Pietro de Crescenzi.
Morfologia Pokrój Drzewa niewielkich lub średnich rozmiarów. Rozgałęzienia nieliczne, pędy o nieco rachitycznym w efekcie wyglądzie, a korony luźne. Liście Pojedyncze lub trójlistkowe, wyrastają skrętolegle w pęczkach (na krótkopędach).
Kwiaty Okazałe, wyrastają pojedynczo lub po dwa z pąków na pniu lub grubych pędach. Kielich okazały, z dwoma ząbkami. Korona kwiatu zrosłopłatkowa, rurkowata do dzwonkowatej, zakończona 5 grubymi, trójkątnymi i ostro zakończonymi łatkami. Płatki barwy białej z brązowym wzorem, zwłaszcza po wewnętrznej stronie. Pręciki 4.