Według dostępnych informacji, system „Perymetr” nigdy nie został uruchomiony w konfiguracji umożliwiającej automatyczny start rakiet dowodzenia. Wpływ na to miało uświadomienie sobie faktu, iż może nie powieść się próba zatrzymania raz uruchomionych algorytmów i praca systemu w trybie automatycznym może być potencjalnie niebezpieczna. Zrealizowano jednak strukturę systemu „Perymetr” jako rezerwowego kanału łączności, i rakiety komunikacyjne mogą zostać wystrzelone na rozkaz człowieka z centralnego dowództwa lub z jednego z rezerwowych centrów dowodzenia, w zgodzie ze standardowymi procedurami nuklearnego uderzenia odwetowego.
W grudniu 1990 roku wprowadzono do użytku zmodernizowaną wersję systemu, oznaczoną jako „Perymetr-RT”Podwig, i inni: Russian Strategic, s. 614.. Obecnie rakietami komunikacyjnymi systemu „Perymetr-RT” są zmodyfikowane pociski RT-2PM Topol (SS-25), wcześniej zaś rolę tę pełniły pociski RSD-10 Pionier oraz MR UR-100Podwig, i inni: Russian Strategic, s. 593..
W krajach Europy Zachodniej oraz Stanach Zjednoczonych system znany jest też pod angielskim określeniem „Dead Hand” (dosłownie martwa ręka).
Usiłowano również powiązać działanie rosyjskiej radiostacji UVB-76 z „Perymetrem”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radziecka broń atomowa