Później rząd Francji przyznał mu stypendium naukowe, dzięki któremu mógł rozpocząć pracę na Uniwersytecie w Lyonie oraz w Instytucie Radowym w Paryżu. Równocześnie przyjmował pacjentów z problemami otorynolaryngologicznymi pracując w klinice otolaryngologicznej Uniwersytetu Poznańskiego. W czasie II wojny światowej ukrywał się w Słupcy, gdzie kontynuował praktykę lekarską.
Po wojnie przyczynił się do zrekonstruowania i wznowienia działalności naukowej swojego macierzystego zakładu pracy poprzez odzyskanie zrabowanego przez Niemców sprzętu laboratoryjnego. W 1948 roku był adiunktem. W tym samym roku na podstawie dotychczasowego dorobku naukowego i rozprawy, której tematem były badania doświadczalne nad układem płciowym szczura i świnki morskiej, otrzymał veniam legendi (formalną habilitację) – prawo do prowadzenia wykładów z histologii i embriologii. Od 1960 roku był kierownikiem Zakładu Histologii Prawidłowej i Embriologii Akademii Medycznej w Poznaniu. Profesorem nadzwyczajnym został 25 września 1954, zwyczajnym 12 maja 1970 roku.