1938 roku o powrocie do garnizonów jednostek niemieckiego VIII Korpusu Armijnego biorących udział w operacji sudeckiej, połączone z rozszyfrowaniem części niemieckich adresów przykrywkowych oraz pozyskaniem kart mobilizacyjnych Wehrmachtu; wykrycie specjalnych central telefonicznych przeznaczonych na wypadek wojny, wybudowanych w piwnicach gmachów starostw, sądów i urzędów miejskich na niemieckim Śląsku. Praca Szpądrowskiego była bardzo wysoko oceniana przez bezpośrednich przełożonych. W 1938 roku szef Wydziału IIa ppłk dypl. Wilhelm Heinrich w uzasadnieniu wniosku o odznaczenie go Złotym Krzyżem Zasługi pisał, że w trudnych warunkach osiągnął on bardzo dodatnie wyniki pracy dzięki gorliwości i oddaniu potrzebom służby w stopniu znacznie przewyższającym zwykłe obowiązki. Podkreślano również, że był on oficerem o silnym charakterze, systematycznym i wymagającym wobec podwładnych. Stanowcza postawa Szpądrowskiego i konsekwentna obrona własnych ustaleń wywiadowczych doprowadziły w latach 1937–1938 do tarć z szefem Sztabu Głównego, gen. Wacławem Stachiewiczem. Szef ekspozytury w swoich raportach systematycznie ostrzegał centralę o skali niemieckiego zagrożenia wojennego, co przez szefa Sztabu zostało uznane za przejaw „zbyt otwartej krytyki” przełożonych i ich ocen operacyjnych.