Jerzy Bąbała (ur. 3 maja 1909 we Lwowie, zm. 8 kwietnia 1943 na Majdanku) – polski polonista i slawista. Ukończył Gimnazjum Państwowe Męskie im. Jana Kochanowskiego w Radomiu, studiował na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Karola w Pradze i tu się doktoryzował. Jest autorem opracowania „Zagad­nienia łącznego badania literatur słowiańskich” (1938) oraz wydanej drukiem pracy doktorskiej „Zygmunt Miłkowski a Słowiańszczyzna” (1939).

W 1931 wziął udział w Pierwszym Kongresie Naukowym Polskiej Młodzieży Akademickiej. W czasie okupacji uczył języka polskiego w I Miejskim Gimnazjum Mechanicznym im. Michała Konarskiego w Warszawie, był zaangażowany w prowadzenie tajnych wykładów. Został aresztowany przez Gestapo podczas wykładu filologii czeskiej. Trafił najpierw na Pawiak, a następnie 17 stycznia 1943 został przewieziony do obozu koncentracyjnego na Majdanku, gdzie zmarł na tyfus.