Był jednak z batalionem tylko przez kilka miesięcy, zanim otrzymał awans na pułkownika 1 sierpnia (ze starszeństwem od 1 stycznia 1939 r.) i został asystentem kwatermistrza generalnego w Biurze Wojennym.
II wojna światowa Bucknall wciąż był na tym stanowisku w momencie wybuchu II wojny światowej, kiedy we wrześniu 1939 r. Brytyjskie Siły Ekspedycyjne wyjechały do Francji. Następnie dowodził 138 Brygadą Piechoty, a w dniu 29 lipca 1941 r. awansował na generała dywizji stanu wojny i został mianowany dowódcą 53 Walijskiej Dywizji Piechoty. Jego stopień generała dywizji został zatwierdzony na stałe 29 lipca 1942 r. Niedługo po tym, 12 września 1942 r. Bucknall został awansowany do stopnia generała porucznika (generała broni) i zastąpił gen. Johna Crockera jako dowódcę XI Korpusu we wschodniej Anglii. Pełnił tę funkcję do kwietnia 1943 r., kiedy to zastąpił gen. Fredericka Morgana na stanowisku dowódcy I Korpusu, który został wyznaczony jako formacja szturmowa przeznaczona do inwazji na Normandię, mając w swym składzie kanadyjską 3 Dywizją Piechoty oraz brytyjską 3 i 49 Dywizją Piechoty West Riding.