Lata 1650–1658 Kursy monet wprowadzone przez ordynację z 1650 r. nie przyjęły się jednak w obrocie, zwłaszcza przy płaceniu podatków i już w styczniu 1651 r. dokonano korekty. Wiadomo też, że dla utrzymania rentowności produkcji nieoficjalnie obniżano standardy monetarne. W rezultacie w latach 1652–1653 emisja monety o nominałach mniejszych od półtalara zamarła lub została skorygowana według innej, lżejszej stopy. W Poznaniu pojawiły się denary i kwartniki uformowane jak bilonowe szelągi (łącznie z inicjałem „S” Zygmunta III) i oznaczeniem prawdziwego nominału jedynie słownie.
Nie mogąc zwalczyć w obiegu szwedzkich szelągów, starano się przynajmniej wycenić je poprawnie. Po 1644 r. zawartość srebra w szelągach bitych w Rydze nie sięgała nawet połowy kruszcu, który według obowiązującej ordynacji powinien był być w dotychczasowym szelągu Rzeczypospolitej, toteż w uniwersale podskarbiego z 1650 r. oceniono te pierwsze jako kwartniki. Niewiele to pomogło, skoro w latach 1650–1654 do konkurencji weszła książęca mennica w Cieszynie, w której zaczęto wybijać miedziane monety o nieużywanym tam od ćwierć wieku nominale halerza, uformowane tak, by wyglądały jak szelągi Rzeczypospolitej.
Emisja miedzi w 1650 r. była nieznaczna i nie mogła zastąpić masy obiegających monet.