Dopiero w 1657 r. pojawił się nowy gdański szeląg bilonowy, nieuwzględniany w polskich ordynacjach, ale wzorowany na miedzianych szelągach z 1650 r., z monogramem króla na awersie i poziomym napisem:
na rewersie.
Była to moneta drobna, ale stała się wyznacznikiem przez następne stulecie z górą standardu szeląga pruskiego. Jej skromny, ale dopracowany schemat ikonograficzny został przyjęty później na monety:
Torunia, Elbląga oraz księcia pruskiego.
Ordynacja z 1658 r. Wyzwalanie kraju spod podwójnej okupacji trwało długo i utrudniało odbudowę aparatu skarbowego oraz mennictwa. Ogromne straty materialne nakładały się na pilne potrzeby – spłaty długów wobec wojska. Główna mennica królewska wciąż funkcjonowała w Krakowie, pomocniczy zakład pracował w Poznaniu.
Aby wyjść z zapaści finansów publicznych, już w 1656 r. obniżono próbę ortów i szóstaków, a w 1658 r. drobniejszych nominałów.