W latach 1946–1957 przynależał do Związku Zawodowego Pracowników Kultury i Sztuki, w którym przez pewien okres pełnił funkcję wiceprzewodniczącego zarządu okręgu. W latach 1946–1977 działał w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym, w którym był wiceprzewodniczącym Koła Zakładowego. Od roku 1957 do 1958 był członkiem Rady Zakładowej gdańskiego oddziału PKZ. Od roku 1968 należał do Stowarzyszenia Architektów Polskich, w którym do 1977 był przewodniczącym koła zakładowego. Przez kilka kolejnych kadencji pełnił społeczną funkcję ławnika ludowego w Sądzie Rejonowym w Gdańsku (w latach 1961–1981).
Po przejściu na emeryturę w 1980 roku nie zaprzestał aktywności zawodowej, wykonywał projekty dla obiektów sakralnych prywatnie, a od roku 1992 w Autorskiej Pracowni MACUR oraz uczestniczył w posiedzeniach Diecezjalnej Komisji do spraw Budownictwa i Sztuki Kościelnej. W 1988 otrzymał tytuł Członka Honorowego Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków.
W 1941 roku ożenił się z Heleną z domu Prusakowską (1919–1984), nauczycielką, z którą miał syna Andrzeja, architekta, oraz córki Krystynę Zarańską (ur. 1948), Annę Macur-Żero (ur. 1949) i Elżbietę Macur (ur. 1952)Macur. A., Gdańsk Kazimierza Macura. Z historii konserwacji i odbudowy zabytków w latach 1936–2000, s. 49–51, Fundacja Terytoria Książki, Gdańsk, 2016..