Puchar Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w piłce nożnej 1936 – pierwsza edycja rozgrywek mających na celu wyłonienie zdobywcy Pucharu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w której zagrało szesnaście zespołów, w tym czternaście reprezentacji okręgowych i dwie drużyny ligi Polskiego Związku Piłki Nożnej, nazwane odpowiednio A i B. Zespoły Polskiego Związku Piłki Nożnej tworzyli piłkarze ligowi, natomiast reprezentacje okręgowe miały zakaz wystawiania zawodników z klubów ligowych.

Rozgrywki toczyły się od 24 maja do 22 listopada 1936 roku. W sumie odbyło się siedemnaście spotkań, z których jedno powtórzono i cztery przedłużono o dogrywkę. W meczu 1/8 finału pomiędzy reprezentacją Lublina i Krakowa gra toczyła się do pierwszego trafienia ze względu na remisowy wynik. Dwudziestominutowa dogrywka nie wyłoniła jednak zwycięzcy, przez co mecz został przerwany i powtórzony 2 lipca. W sumie padło dziewięćdziesiąt jeden bramek, zaś ich autorami było pięćdziesięciu czterech piłkarzy. Najlepszym strzelcem rozgrywek o Puchar Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej był napastnik reprezentacji Poznania, Czesław Mikołajewski, strzelec sześciu goli. Puchar zdobyła reprezentacja Krakowa, która trofeum otrzymała na walnym zjeździe Polskiego Związku Piłki Nożnej.