Gotta został awansowany do pełnego pułkownika w październiku 1941 r., po czym awansowano go na generała porucznika i przyznano dowództwo XIII Korpusu na początku 1942 r.
Podczas bitwy pod Gazalą efekty działań 8 Armii zostały drastycznie ograniczone przez załamanie dowodzenia na wszystkich poziomach; w tym okresie w XIII Korpusie stosunki Gotta z jego podwładnym Danem Pienaarem, dowódcą południowoafrykańskiej 1 Dywizji Piechoty, były toksyczne nawet jak na ówczesne fatalne standardy. Spośród sukcesów XIII Korpusu w akcji godna uwagi jest jedynie utrzymani pozycji przez 150 Brygadę Piechoty i wydostanie się z okrążenia 50 Dywizji Piechoty, lecz punktem kulminacyjnym bitwy była utrata Tobruku wraz z całym garnizonem podczas odwrotu do Egiptu. XIII Korpus był w stanie wycofać się we w miarę dobrym stanie do pozycji w El-Alamein i odegrał kluczową rolę w walce z siłami Osi, by tam zatrzymać je w I bitwie o El Alamein.