Rezultatem prac było powstanie General Aircraft Hotspur, który był w stanie przetransportować ośmiu żołnierzy i był wykorzystywany zarówno do celów szturmowych, jak i szkoleniowych.
Sukces pierwszego brytyjskiego rajdu, operacji Colossus, skłonił Biuro Wojny do rozbudowy sił powietrznodesantowych poprzez utworzenie pułku spadochronowego i opracowanie planów przekształcenia kilku batalionów piechoty w bataliony spadochronowe i szybowcowe. 31 maja 1941 szefowie sztabu i premier Winston Churchill zatwierdzili wspólne memorandum armii i sił powietrznych. Zalecili, aby brytyjskie siły powietrznodesantowe składały się z dwóch brygad spadochronowych, jednej z siedzibą w Anglii, a drugiej na Bliskim Wschodzie, i aby utworzyć wojska szybowcowe o sile 10 tys. żołnierzy.
Historia formowania jednostki thumb|left|Brytyjscy spadochroniarze na szkoleniu w Norwich w Anglii, czerwiec 1941 Istniejący 11 batalion SAS został przemianowany na 1 batalion spadochronowy i wraz z nowo powstałymi 2. i 3. batalionami spadochronowymi utworzył pierwszą z nowych formacji powietrznodesantowych –1 Brygadę Spadochronową bryg. Richarda Nelsona Gale'a. 2. i 3. batalion spadochronowy utworzono z ochotników w wieku od dwudziestu dwóch do trzydziestu dwóch lat, którzy służyli już wcześniej w jednostkach piechoty.