W kwietniu 1928 został przeniesiony z 12 pap do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu objął stanowisko komendanta klasy, a następnie dowódcy 2 baterii szkolnej. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 17. lokatą w korpusie oficerów artylerii. We wrześniu 1933 został przeniesiony do 7 pułku artylerii ciężkiej w Poznaniu na stanowisko dowódcy I dywizjonu. W listopadzie 1935 wrócił do Centrum Wyszkolenia Artylerii i zastąpił ppłk. Witolda Sztarka na stanowisku dyrektora nauk Szkoły Podchorążych Artylerii. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 19. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Wiosną tego roku w dalszym ciągu pełnił służbę w CWArt. na stanowisku zastępcy komendanta Szkoły Podchorążych Artylerii. W kampanii wrześniowej z oddziałami szkolnymi walczył na linii Bugu.
Po wojnie wcielony do ludowego Wojska Polskiego, mianowany pułkownikiem i skierowany do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W 1946 zdemobilizowany.
Pracował jako kierownik Działu Planowania w Centralnym Biurze Konstrukcji Kotłów w Tarnowskich Górach.
Był żonaty z Teresą Wieczorek, miał synów Jana (ur. 1937) i Andrzeja (ur.