7 Dywizja Pancerna, składająca się wówczas z 22 Brygady Pancernej i 131 Brygady Piechoty, dowodzona przez gen. Johna Hardinga, wzięła udział w kluczowych etapach bitwach kampanii tunezyjskiej, walcząc m.in. w bitwie pod El Agheila w grudniu. Do stycznia 1943 r. 8 Armia dotarła do Trypolisu, gdzie odbyła się parada zwycięstwa z udziałem 7 Dywizji Pancernej. Wśród odbierających paradę byli m.in. premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill i gen. Alan Brooke, szef Imperialnego Sztabu Generalnego.

Dywizja, przejęta przez gen. George'a Erskine'a po ciężkiej ranie odniesionej przez Hardinga w styczniu, wzięła udział w bitwie o Medenine, a następnie w bitwie o linię Mareth w marcu. Pod koniec kwietnia, pod koniec kampanii, 7 Dywizja Pancerna została przeniesiona do IX Korpusu brytyjskiej 1 Armii w celu ataku na Medjez El Bab. Atak, w którym 7 Dywizja Pancerna rywalizowała z 6 Dywizją Pancerną 1 Armii w wyścigu do Tunisu, zakończył się sukcesem, a eskadra B 11 Pułku Huzarów przybyła do miasta po południu 7 maja;