Ogólną misją 1 Armii było dowodzenie i szkolenie regularnej armii, rezerwy wojskowej i jednostek Gwardii Narodowej w trzech obszarach korpusu.
Po Nolanie, szefie wywiadu Amerykańskich Sił Ekspedycyjnych podczas I wojny światowej, dowództwo 1 Armii objął gen. Fox Conner, dowódca I Korpusu oraz inny weteran Wielkiej Wojny i Szef Operacji. W latach następujących bezpośredni po I wojnie światowej Conner był kluczowym mentorem w karierach Dwighta Eisenhowera i George’a Marshalla. Conner przeszedł na emeryturę jako kandydat na szefa sztabu armii Douglasa MacArthura.
W 1931 Armia przeszła pod dowództwo gen. Hugh Druma, który wraz z odbudową armii w 1939 i na początku lat 40. zaczął przekształcać 1 Armię w prawdziwą armię polową. Zaczął zakładać i rozwijać własny personel oraz uczestniczył w manewrach armii na dużą skalę w Luizjanie i Karolinie Północnej w latach 1939–1941. Gdy Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny, Drum otrzymał polecenie objęcia dowodzenia nad nowo utworzonym Dowództwem Obrony Wschodniej, odpowiedzialnym za obronę Wschodniego Wybrzeża, dlatego ostatnie złożył dowodzenie 1 Armią 24 grudnia 1942 Drum odszedł z wojska w 1943, kiedy osiągnął obowiązkowy wiek emerytalny. Gen. George Grunert przejął po nim 1 Armię. Formacja osiągnęła gotowość bojową w Bristolu w Wielkiej Brytanii w styczniu 1944 r. pod dowództwem gen.