Jerzy Maria Langman (ur. 31 lipca 1903 w Krakowie, zm. 1982 w Rzymie) – polski duchowny katolicki, historyk sztuki, wykładowca akademicki, bibliofil.

Życiorys Urodził się w Krakowie 31 lipca 1903 roku. Był synem Zygmunta (rzeźbiarza) i Heleny z domu Schweiger. Jako gimnazjalista brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Ukończył krakowskie Gimnazjum Realne w 1922 roku. Następnie pracował jako nauczyciel w szkole powszechnej na Górnym Śląsku, uczestnicząc aktywnie w akcji plebiscytowej. Od 1927 był pracownikiem działu etnograficznego powstającego w Katowicach Muzeum Śląskiego. Zajmował się gromadzeniem zbiorów i dokumentacją fotograficzną. Prezentował śląską kulturę ludową i sztukę kościelną na falach katowickiego Polskiego Radia. W latach 1928–1932 studiował etnografię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Prowadził pracownię rzeźbiarską, gdzie wraz z bratem Bogusławem Langmanem zajmowali się konserwacją. Popularyzował śląską sztukę licznymi artykułami prasowymi. Od 1936 był kierownikiem działu programowego katowickiego oddziału Polskiego Radia. W 1938 awansowany do Warszawy, realizował programy katolickie, m.in. sprawozdawał proces kanonizacyjny św.