W grudniu 1922 został mianowany komendantem Szkoły Młodszych Oficerów Artylerii. Od grudnia 1925 pełnił obowiązki dowódcy 16 pułku artylerii polowej. W grudniu 1929 otrzymał nominację na dowódcę 8 Grupy Artylerii w Toruniu. Od stycznia do marca 1928 uczestniczył w kursie wyższych dowódców artylerii w Wyższej Szkole Wojennej, od grudnia 1929 do kwietnia 1930 – w IV Kursie Wyższych Dowódców w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych, zaś od 10 do 23 grudnia 1934 – w kursie informacyjnym dla dowódców jednostek w Wyższej Szkole Wojennej.

W kampanii wrześniowej dowodził artylerią armii „Pomorze”. 21 września 1939 po bitwie nad Bzurą trafił do niewoli niemieckiej. Przebywał kolejno w Oflagu XI A Osterode, Oflagu IV B Königstein i Oflagu VII A Murnau (numer jeniecki 879). Od 5 lipca 1940 do 29 kwietnia 1942 pełnił funkcję Najstarszego Obozu w Murnau.

Od 8 marca 1934 mąż Jadwigi z domu Menke (1907–1983).

Zmarł 26 maja 1954. Pochowany 29 maja 1954 na cmentarzu Centralnym Srebrzysko w Gdańsku.