Narodziny nowożytnej administracji wiążą się z epoką monarchii absolutnej. Wtedy właśnie zaczęto rozdzielać służbę dworską od państwowej, przy czym dworskie z czasem traciły swoją pozycję. Silny aparat urzędniczy realizował politykę państwa w bardzo wielu sferach życia społecznego i gospodarczego. Z czasem urząd przestał być sługą monarchii a stał się sługą państwa.
Wpływ na kształtowanie się prawa urzędniczego w wielu krajach europejskich wywarł wzorzec stosunku służbowego wykształcony w Prusach w XVIII wieku. Jego istota polegała na osobistej więzi między urzędnikiem a władcą. Urzędnik posiadał rozległe obowiązki konkretyzowane przez rozkazy i instrukcje. W 1794 r. Landrecht pruski położył kres samowoli relacji władcy i urzędników. Z czasem zatrudnienie zaczęło charakteryzować stałość stosunku służbowego oraz szeroki zakres podporządkowania urzędnika władzy służbowej.
W XIX w. ukształtował się klasyczny, kontynentalny model zatrudnienia urzędniczego cechującego się dyspozycyjnością oraz stabilnością stosunków służbowych.