27–28 grudnia 1918 brał udział w zjeździe nauczycielstwa wielkopolskiego w celu zawiązania związku nauczycielskiego na województwo poznańskie, gdzie zastał go wybuch powstania wielkopolskiego. Podczas inauguracji zebrania nauczycielskiego przemawiał ówczesny mecenas Wojciech Trąpczyński, który między innymi powiedział: „Jeżeli społeczeństwo polskie szło dotychczas drogą niemiecką, to droga nauczyciela była istną drogą piekielną”.
1920–1939 Praca w szkolnictwie krótko po I wojnie była wymagająca z uwagi na częściowo zniemczone społeczeństwo, zwłaszcza dzieci, które kiepsko władały językiem polskim. Dodatkowo wielu nauczycieli wyjechało do Niemiec, a polskie grono pedagogiczne było niewielkie.
W 1920 roku został nominowany na Rektora (przez Magistrat w Toruniu) oraz nauczyciela (przez Kuratorium Oświaty w Poznaniu) Polskiej Szkoły Wydziałowej-Koedukacyjnej w Toruniu (obecnie Centrum Kształcenia Ustawicznego). W skład grona weszli min. Jan Ciomborowski, Maria Gałuszkowa, Brunon Narzyński, Katarzyna Szyszyłowiczowa, Augustyn Block, Porazik, Kowalski przy wsparciu notariusza Stanisława Tempskiego, sprowadzającego nauczycieli. Był Kierownikiem Polskiej Szkoły Wydziałowej do momentu rozwiązania placówki w 1937 roku. W 1922 roku zorganizował w Toruniu I Dokształcającą Szkołę Zawodową i Kupiecką, którą kierował do 1932 roku.