Bolesław Rudnicki (ur. 15 czerwca 1884 w majątku Drewinie, zm. 12 lipca 1920 w walce pod Frydrychówką) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-bolszewickiej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 15 czerwca 1884 w majątku Drewinie, w ówczesnym powiecie włodzimierskim guberni wołyńskiej, w rodzinie Wacława i Jadwigi z Cieszkowskich. Absolwent wydziału prawa Uniwersytetu w Odessie i Jelizawietgradzkiej Szkoły Kawalerii. Od listopada 1916 jako żołnierz 1 pułku ułanów w I Korpusie Polskim w Rosji. Brał udział w walkach pod Krechowcami i Bobrujskiem. Od listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim w szeregach 1 pułku ułanów krechowieckich z którym walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-bolszewickiej.
Szczególnie odznaczył się „8 lipca 1920 w obronie Płoskirowa, swoją zdecydowaną postawą wpływając na uspokojenie cofających się oddziałów polskich. 12 lipca pod Frydrychówką na czele szwadronu osłonił baterię 12 pułku artylerii polowej przed nagłym atakiem nieprzyjaciela. Zginął podczas kontrataku, ugodzony w gardło kulą typu dum-dum”.