Szyszko po wojnie został skazany na karę śmierci.
Ostatecznie udało się uratować sześcioro Żydów, w tym Szmulewicza, który osiadł w Lublinie i jako jedyny z tej grupy nie wyjechał z Polski. Przyjaźnili się z Tadeuszem do śmierci Jana w 2007.
Po wojnie przez rok uczęszczał do gimnazjum w Żelechowie, a następnie w Sterdyni. Rodzina Stankiewiczów po wygnaniu ze służbowego mieszkania zamieszkała w Nurze. Tadeusz dorabiał, pomagając miejscowym rolnikom. Wyjechał stamtąd do Warszawy i kontynuował naukę w państwowym liceum techniczno-teatralnym, które ukończył. Nie został przyjęty na Politechnikę Warszawską jako „syn wroga ludu”. Pracował zawodowo jako elektromechanik obsługi widowisk teatralnych, m.in. w Teatrze Polskim w Warszawie oraz Teatrze Muzycznym. Brał udział w budowie rozgłośni radiowo-telewizyjnej. W 1995 przeszedł na emeryturę.
W 1947 jego ojca porwali funkcjonariusze UB i dla upozorowania samobójstwa wyrzucili go przez okno. Tadeusz Stankiewicz o śmierci ojca dowiedział się po 10 latach, zaś jego szczątki odnaleziono i pochowano w 2021.