Stanisław Stankiewicz, Sośniak, Dąb, Kornik (ur. 15 listopada 1903 w Wólce Profeckiej, zm. 12 sierpnia 1947 w Warszawie) – polski leśniczy, żołnierz wyklęty, „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.

Życiorys Stanisław Stankiewicz urodził się w Wólce Profeckiej, obecnie dzielnica Puław, 15 listopada 1903 roku. Wraz z żoną Barbarą z domu Dysput mieli dzieci Barbarę oraz Tadeusza. W momencie wybuchu II wojny światowej Stanisław był leśniczym w leśniczówce Głodno nieopodal Opola Lubelskiego, należał do ZWZ–AK.

W marcu 1941 Stanisław namówił Niemców na pozwolenie zatrudnienia Żydów do prac w jego leśniczówce w Głodnie. W ten sposób schronienie znaleźli Żydzi z getta w Opolu Lubelskim. Gdy w 1942 rozpoczęto wywózki do obozów zagłady, wokół leśniczówki Stankiewiczów ukrywało się ponad 200 osób. Stanisław pomagał Żydom budować szałasy w lesie, znajdować kryjówki w okolicznych zabudowaniach, zdobywać jedzenie. Tadeusz wraz z siostrą Barbarą zacierali ślady ukrywających się Żydów, dbali o bezpieczeństwo transportów z żywnością, pilnowali, czy nikt nie śledzi ukrywających się. Wiosną 1942 kryjówki zostały zadenuncjowane przez Polaka o nazwisku Szyszko, ukrywający się zaś zamordowani. Przeżyli jedynie ukrywający się w zabudowaniach. Szyszko po wojnie został skazany na karę śmierci.