Pierwszy odcinek wiodący żlebem jest stromy, drugi wiodący zachodem po południowej stronie Kieżmarskich Strażników jest trawiasto-piarżysty i mało stromy.
Przedłużeniem Złotej Drabiny (od Złotego Kotła w prawo i skośnie w górę) jest Niemiecka Drabina biegnąca już w stoku Małego Kieżmarskiego Szczytu.
W dolnym piętrze prawej części ściany biegnie natomiast górny odcinek Mokrej Drabiny, zaczynającej się jeszcze po drugiej stronie Złotego Komina. Poniżej Złotej Drabiny w urwiskach ściany tkwią cztery skaliste turnie, stanowiące zewnętrzne obramowanie tego żlebu. Są to kolejno od prawej: Kieżmarski Kopiniak, Zadni Kieżmarski Strażnik, Pośredni Kieżmarski Strażnik i Skrajny Kieżmarski Strażnik. Najwyższy jest pierwszy z nich, najniższy – ostatni. W Złotej Drabinie wyodrębniają się cztery przełączki oddzielające te turnie od górnych partii ściany. Są to Niżnie Kieżmarskie Wrótka (za Kieżmarskim Kopiniakiem) i dalej: Zadni Złoty Przechód, Pośredni Złoty Przechód i Skrajny Złoty Przechód. W górnej części ściany tkwi turniczka nazywana Kieżmarskim Chłopkiem.
Przypisy Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXII. Wyżnia Miedziana Przełączka – Mała Rakuska Czubka, Warszawa: Sport i Turystyka, 1979,
Kategoria:Formacje skalne Tatr Wysokich Kategoria:Formacje skalne słowackich Tatr