Schyłek Sposób ukazania Dzikiego Zachodu w westernie klasycznym oparty na mitologizacji utrzymywał się w kinematografii aż do końca II wojny światowej, kiedy to młode pokolenie filmowców zaczęło powoli odchodzić od tej konwencji. Zauważyli oni, że w westernie można przemycić elementy znacznie ciekawsze. Zaczęli coraz chętniej odnosić się do rzeczywistości powojennej czy wykorzystać go do wyrażania opinii o Ameryce lat 50 i 60 XX wieku. Western stawał się zarazem coraz bardziej filmem historycznym z realistycznym zarówno tłem fabularnym jak i postaciami. Dotychczas przejrzyste przedstawienie Dzikiego Zachodu zapewniało czytelność całego filmu, natomiast widz samodzielnie z pomocą własnej wyobraźni odnajdował ukryty sens i odniesienia do obecnej sytuacji społecznej. Jednakże nadeszły zmiany w sposobie narracji oraz w warstwie wizualnej westernów, polegające na znacznie mniej refleksyjnym ukazaniu fabuły. Reżyserzy coraz chętniej czerpali z innych gatunków, a sam western powoli zatracał swoją tożsamość.