Na własną prośbę powrócił do Kowieńskiego Pułku Strzelców. Wyróżnił się w walkach pod Łomżą (20-22 sierpnia 1920 r.). Za wyjątkową odwagę, inicjatywę i aktywność w boju, a zwłaszcza za dowodzenie grupami wypadowymi został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L. 11434.VM z dnia 3 lutego 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z dnia 18 lutego 1922 roku).
Walcząc w Grupie gen. Lucjana Żeligowskiego pod Surwintami został ranny i dostał się do niewoli litewskiej. Po uwolnieniu skierowany do szkoły podoficerskiej w Wilnie, po ukończeniu której, już w stopniu plutonowego, w dniu 1 sierpnia 1921 r. został zdemobilizowany i przeniesiony do rezerwy.