W grudniu 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Francji i razem z nią wrócił do kraju. W składzie 12 pułku artylerii polowej, w stopniu porucznika, walczył na froncie polsko-bolszewickim. W maju 1920, podczas walk o Lewków, ogniem dowodzonej przez siebie 5 baterii umożliwił odwrót oddziałów polskich. Za bohaterstwo w boju został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 22 maja 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii gen. Hallera z warunkowym zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika artylerii, zaliczony do Rezerwy armii i powołany do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji.
11 stycznia 1922, w stopniu majora, został przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 12 pap. Później został przeniesiony w rezerwie do 24 pułku artylerii polowej w Jarosławiu. W kwietniu 1932 został przeniesiony do korpusu oficerów rezerwy geografów i przydzielony do Wojskowego Instytutu Geograficznego.