Należał do Polskiej Partii Socjalistycznej (sekcja w Szwajcarii 1944–1948), następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (od 1948). Od 1955 do 1956 był I sekretarzem OOP na Wydziale Filozofii UW, a w latach 1956–1957 i 1968–1969 pełnił funkcję I sekretarza komitetu uczelnianego PZPR na UW. Od 1958 do 1959 wchodził w skład egzekutywy POP PZPR w Ambasadzie PRL w Waszyngtonie. Był również delegatem na V zjazd tej partii.
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Medalem Zwycięstwa i Wolności.
Władał językiem angielskim, francuskim, niemieckim, rosyjskim i rumuńskim.
Uczestnicy wydarzeń marcowych wspominają jego niechlubną postawę podczas wieców. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Liście Kisiela. W 2005 krytykował "rusofobiczne nastawienie niektórych nowo przyjętych do UE państw, w szczególności Polski"Marian Dobrosielski, Polityka zagraniczna drugiej kadencji Busha, w: Dziś. Przegląd społeczny, nr 7/2005, s. 73, ISSN 0867-3608.
Autor książek Podstawowa zasada teorio-poznawcza neopozytywizmu, 1947 Filozoficzny pragmatyzm C.S. Peirce'a, 1967 Z problemów współczesności, 1970 Z teorii i praktyki pokojowego współistnienia, 1976 Belgrad 1977, 1978 Szanse i dylematy, 1980
Przypisy
Uwagi