Na początku lat 50. ubiegłego wieku zawiązana została spółka joint venture pomiędzy amerykańskim Elgin National Watch Company i francuskim LIP w celu wyprodukowania zegarka elektromechanicznego – napędzanego małą baterią, a nie sprężyną napędową – pokładając podwaliny pod zegarek kwarcowy. Chociaż spółka Lip-Elgin produkowała tylko prototypy, w 1957 roku produkowano pierwszy mechaniczny zegarek napędzany baterią, amerykański Hamilton 500. W zegarku drgania balansu rozłączały i włączały cewkę, której pole magnetyczne poruszało elementem przekazującym ruch balansowi. Układ doprowadzania zasilania do cewki był awaryjny, w kolejnych wersjach poprawiono zasilanie.
W roku 1954 szwajcarski inżynier Max Hetzel opracował elektroniczno-mechaniczny zegarek na rękę, w którym mechaniczny balans i sprężynowy napęd zastąpiono elektronicznym generatorem z mechanicznym regulatorem chodu (kamertonem). Układ był zasilany ogniwem o napięciu 1,35 wolta. Tranzystorowy oscylator drgał z częstotliwością 360 Hz, zasilając cewkę magnetyczną. Zmienne pole magnetyczne cewki wprawiało w drgania widełki kamertonu, którego drgania wpływały na pole magnetyczne cewki w obwodzie sprzężenia zwrotnego oscylatora. Dodatkowo pole magnetyczne cewki poruszało elementem przekazującym ruch do przekładni mechanicznej napędzającej wskazówki.