Stanisław Manczarski (ur. 7 marca 1901 w Pszczonowie, zm. 16 listopada 1963 w Gdańsku) – polski lekarz, specjalista medycyny sądowej, wykładowca uniwersytecki, rektor Akademii Medycznej w Gdańsku (1956-1962)
Życiorys W 1926 uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1926–1938 pracował na Zakładzie Medycyny Sądowej UW. W 1938 po habilitacji otrzymał tytuł docenta medycyny sądowej. Podczas powstania warszawskiego służył jako internista w szpitalu polowym w budynku Gimnazjum im. Cecylii Plater-Zyberkówny przy ulicy Piusa XI 24 (obecnie Piękna) oraz w szpitalu Zgrupowania „Chrobry II”) przy ulicy Mariańskiej 1. Po powstaniu przebywał w Stalagu IV B Zeithain i leczył w jego lazarecie (numer obozowy 299378).
Od 1946 pracował w Akademii Lekarskiej, w 1950 przemianowanej na Medyczną w Gdańsku. Zorganizował i kierował Katedrą Medycyny Sądowej. W latach 1948–1951 pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego, zaś 1956-1962 - rektora. Był członkiem Międzynarodowej Akademii Medycyny Sądowej i Społecznej w Brukseli oraz Komisji Medycyny Sądowej przy Radzie Naukowej Ministerstwa Zdrowia. Należał do członków założycieli Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminalnej. Od 1949 do śmierci zasiadał w jego Zarządzie Głównym, pełnił także obowiązki sekretarza redakcji organu PTMSiK "Czasopisma Sądowo-Lekarskiego".