kraje Rzeszy dzieliły się w zasadzie na dwie strefy:
talarową (północ i wschód), do której należała Saksonia oraz złotego reńskiego (południe i zachód).
Sto lat wcześniej, tzn. na przełomie XVI i XVII w., gospodarka strefy talarowej została zniszczona przez wielki kryzys monetarny (kipper i wipper). Do końca XVII w. poradzono sobie z tą sytuacją wprowadzając zespół unormowań respektowanych przez państwa niemieckie. W Saksonii ukształtował się system oparty na trzech filarach:
monety bite według stopy cesarskiej z 1559 r. – talary gatunkowe (niem. Speziestaler) po 32 grosze (frakcje: półtalar, ćwierćtalar czyli ort, półtora talara) – grupa stosunkowo mało liczna, pojawiająca się najczęściej w rachunkach za wydobycie górnicze (jeśli talarami gatunkowymi realizowano inne zobowiązania, ze względu na wysoką zawartość srebra, trzeba było uwzględnić adżio), monety bite według stopy lipskiej z 1690 r., stanowiące podstawę obiegu płatniczego – bazę stanowił 24-groszowy kurantalar zwany też talarem obrachunkowym (niem. Kuranttaler albo Rechnungtaler), którego bito jedynie we frakcjach: ⅔, ⅓, 1/6, 1/12, 1/24, 1/48 (kurattalar = ¾ talara gatunkowego), drobne monety bite według mandatu menniczego z Torgau z 1690 r.