Lekcja pierwsza Pierwszym jej przystankiem była Villa Libertad, szkoła zawodowa dla niesłyszących nastolatków. Kegl postanowiła stworzyć podstawowy słownik znaków używanych przez małą grupę nastolatek w warsztacie fryzjerskim. Niektóre znaki były dość oczywiste: przedmioty takie jak „pinceta do brwi” i „lokówki” zostały migane poprzez naśladowanie samych rzeczy. Ale pewnego dnia studentka żartobliwie przetestowała na niej bardziej skomplikowany znak. Najpierw położyła lewą dłoń płasko; następnie, używając prawej ręki, przesunęła linię od środkowego palca do podstawy dłoni, obracając prawą rękę i wskazując poniżej pasa. W wyniku chichotu dziewczyny Kegl domyśliła się, że znak ten oznacza „podpaskę higieniczną”.

Po kilku dniach Kegl opanowała znak „dom” i mogła połączyć go z typowym dla Nikaragui gestem „Co słychać?” – silnym zmarszczeniem nosa – aby zapytać niesłyszących uczniów, gdzie mieszkają. Każdy uczeń w odpowiedzi tworzył serię skomplikowanych, ale pozornie bezsensownych zawijasów dłonią. Dopiero później Kegl odkryła, że te migania były w rzeczywistości dokładnymi opisami labiryntowych tras autobusowych Managui. Gramatyka leżąca u podstaw tego tajemniczego systemu znaków całkowicie jej umykała. „Czułam się, jakbym zawiodła jako językoznawczyni.