Wśród sanockich gimnazjalistów zyskał przydomek Lunio (wzgl. Michalunio).
Po śmierci ojca w 1897 został wybrany radnym miejskim w Sanoku. Był członkiem Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych we Lwowie, Towarzystwa Filologicznego. Należał do sanockiego koła Towarzystwa Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych. Brał udział w I Polskim Zjeździe Filozoficznym we Lwowie w 1923.
Zamieszkiwał w domu przy ul. Sanowej w Sanoku (ofiarowanym jego ojcu przez miasto po przyznaniu tytułu honorowego obywatela), zaś według innych źródeł pod adresem pobliskiej ulicy Zamkowej numer 180 (rok 1922), potem numer 26 (rok 1931). Ożenił się w późniejszym wieku. Jego żona zmarła przy porodzie ich pierwszego dziecka. Miał jedynego syna, Hilariona Mikołaja Jaxę Ładyżyńskiego (ur. 20 października 1906, absolwent sanockiego gimnazjum z 1924), doktor medycyny, lekarz w Warszawie•, zm. 1969. Według Stanisława Rymara syn Michała Ładyżyńskiego w latach 20. był nauczycielem.
Michał Ładyżyński od lat 20. był częściowo sparaliżowany i przykuty do łóżka. Do śmierci zamieszkiwał w Sanoku, gdzie zmarł 10 grudnia 1931 w wieku 63 lat. Został pochowany na cmentarzu przy ul.