Komitety te mogły również wspierać stowarzyszenia propagandowe w organizacji egzaminów i przygotowaniu dyplomów.
W 1912 roku takie komitety istniały w Danii, Francji, Niemczech, Hiszpanii, Włoszech, Rosji, Stanach Zjednoczonych, Finlandii, Flandrii, Katalonii, Meksyku, Holandii i Szwajcarii. Przestały one funkcjonować w czasie I wojny światowej.
Korespondenci W razie potrzeby Akademia miała prawo wybierać korespondentów Akademii nawet spoza Komitetu Językowego, gdy brakowało osoby kompetentnej językowo w języku niewystarczająco lub w ogóle nie reprezentowanym przez Komitet Językowy, lub w dziedzinie wymagającej szczególnych kompetencji językowych. W 1933 roku Akademia posiadała korespondentów do słowników technicznych oraz w językach rosyjskim, katalońskim, ladyńskim, polskim i portugalskim.
Członkowie W 1905 roku wybrano ponad stu członków Komitetu Językowego, a w 1908 roku – 12 członków Akademii: Émile Boirac, Kazimierz Bein, Théophile Cart, Antoni Grabowski, Gaston Moch, René de Saussure, Paul Axel Nylén, Eduard Mybs, Antonio López Villanueva, Nikolai Evstifejev i Alfred Edward Wackrill. Boirac został wybrany na przewodniczącego.