W styczniu 1921 podjął naukę w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, lecz po wybuchu III powstania, powrócił na Śląsk i dowodził oddziałami destrukcyjnymi Grupy „Północ”.
Po zakończeniu działań wojennych ukończył studia na Wydziale Leśnym SGGW. Później pracował w Brazylii w rejonie Kurytyby. W latach 1927 − 1939 był nadleśniczym w Puszczy BiałowieskiejPatriotyczne zrywy młodzieży polskiej.. 29 stycznia 1932 został mianowany na stopień kapitana ze starszerństwem z 2 stycznia 1932 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 14 pułku piechoty we Włocławku. Dwa lata później posiadał przydział w rezerwie do 37 pułku piechoty w Kutnie.
W 1939 zmobilizowany, walczył w kampanii wrześniowej, a po klęsce wojsk polskich działał w polskim i jugosłowiańskim ruchu oporu. W 1944 wstąpił do 2 Korpusu Polskiego.
W 1947 powrócił do polski i do emerytury pracował w leśnictwie. W 1975 mianowany majorem.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 42 rząd 5 miejsce 24 i 25).
Żonaty, dzieci: Jerzy (ur. 1928), Henryk (ur. 1930), Zofia (ur.