wydłużone środkowe sterówki zwisają wtedy po bokach ciała. Plama na środku brzucha przybiera owalny kształt i rozszerza się wraz z ruchami ciała. Toki u tego gatunku opisano w 1921 po prawdopodobnie pierwszej obserwacji takowych przez białego człowieka. Pracownik Bronx Zoo, który rankiem zobaczył zwisającego z gałęzi samca, poprosił o natychmiastowe zabranie go do lecznicy, gdyż był przekonany, że ten doznaje drgawek.

Gniazdo ma kształt głębokiej okrągłej miski, utworzone jest z rzadko rozmieszczonych długich zielonych łodyg epifitycznych storczyków, liści pandanów, włókien z liści palmowych, igłopodobnych liści rzewni i czasami niewielkiej domieszki innych liści. Wyściółkę stanowią wąsy czepne pnączy. Gniazda są umieszczane od 4 do 19 m nad ziemią w różnych miejscach, od niskich krzewów po niższą część koron wysokich drzew. Zniesienie liczy 1 jajo, być może rzadko zdarzają się 2. Skorupka ma barwę różowopłową, pokryta jest ciemniejszymi pasami. W jednym przypadku inkubacja trwała co najmniej 18 dni. Samica agresywnie broni młodego przed cudowronkami własnego i innych gatunków. Nie jest znany czas przebywania młodych w gnieździe.

Status i zagrożenia